Selfie vanuit de stijgbeugels

Bevallingsverhaal: Zweedse Balletjes en Het Dubbele Whopper-Effect

Bevallingsverhalen: ze zijn horror of om van te smullen. Die van mij was een combi van beiden: ik lag er af en toe bij als het meisje uit The Exorcist en had vanillevla en Zweedse balletjesvreters aan mijn bed. 

Wekenlang zat ik er op te wachten: de bevalling. Bij 34 weken moesten en zouden de babyspulletjes geleverd zijn. De baby zou immers maar vroeg komen! Bij 36 weken zat ik dan ook klaar; het kon tenslotte ieder moment gebeuren.

Mooi niet dus: ik was inmiddels maar liefst al een hele dag de 40 weken gepasseerd. Liggend op bed wachtte ik de rest van die week af. Ook de 42e week was ik inmiddels gepasseerd. Het leek wel of baby Jim nooit zou komen! Dus plande ik weer gewoon uitjes in, bezocht de sportschool en deed, tot grote hilariteit van mijn medezwangerschapszwemmers, als hoogst zwangere ooit nog mee aan een lesje zwangerschapszwemmen.

 

bubbelen in het bubbelbad na het zwangerschapszwemmen
Lekker bubbelen in het bubbelbad na het zwangerschapszwemmen.

 

Zondag 13 september

Ik startte mijn dag met een sessie in de sportschool. De middag bracht ik samen met mijn broer, schoonzus en vriend door bij mijn ouders. Ik knipte nog even mijn vaders haar en we aten zijn zelfgebakken appeltaart. We deden een spelletje ‘30 Seconds’, waarbij ik mijn baby bijna uit mijn buik lachte. “Hou op!”, gilde ik het nog uit, “Straks komt de bevalling op gang!”.

Maandag 14 september, 12 uur

Ik ben alleen thuis. De makelaar belt: of we de volgende dag een kijker kunnen ontvangen in onze woning die te koop staat. Maar natuurlijk kan dat! Of zij er dan wel rekening mee willen houden dat ik hoogzwanger ben en ieder moment kan bevallen. Dat de bezichtiging in dat geval daarom heel misschien niet door kan gaan, maar dat ze daar niet vanuit moeten gaan, omdat ik nog helemaal geen voortekenen heb.

Ik bel direct mijn ouders, die een uurtje later op de stoep staan om me te helpen het huis bezichtiging-klaar te maken. Door mijn bekkeninstabiliteit kan ik immers nog maar weinig in het huishouden doen en Maarten is op dat moment op zijn werk op 1,5 uur rijden afstand.

13 uur

Om 1 uur sta ik wat kleding op te vouwen, terwijl mam de vloer sopt en pap even avondeten haalt. Ik geef bij mijn moeder aan dat ik toch wat vage menstruatieachtige krampjes voel die ik weg moet wiebelen en daarom toch maar ga timen. Ondertussen ga ik verder met het huishouden.

Om de 2 minuten

40 minuten later laat ik mijn moeder in mijn app de registratie van de krampen zien: een halve minuut lang om de 2 minuten. “Ik bel nu een taxi” zeg ik tegen mijn moeder. Taxi gebeld, pap komt binnen. “Pap, ik ga even douchen, zorg dat je klaar staat, want over een kwartier is de taxi er.”

Alsnog had ik niet het idee dat ik ging bevallen. Ik wilde slechts naar het ziekenhuis om aan de CTG-scan aangesloten te worden, om te kijken of ik al wat weeën zou hebben. Die kunnen best lang van te voren aanwezig zijn en aanhouden namelijk. Dit heb ik dan ook naar Maarten gesms’t; dat ik even naar het ziekenhuis zou gaan, maar dat hij maar gewoon op zijn werk moest blijven en ik hem wel zou bellen mocht het nodig zijn.

Lakken en scheren

Nadat ik de nagellak op mijn tenen had bijgewerkt en mijn benen en bikinilijn (zo goed en kwaad als dat op dat moment nog ging) van een scheerbeurt had voorzien, schoot ik in een kek jurkje en wachtte buiten met mijn ouders in het zonnetje op de taxi.

 

Met versgeschoren beentjes in het zonnetje wachten op de taxi. De bevalling bleek achteraf hier al te zijn begonnen.
Met versgeschoren beentjes in het zonnetje wachten op de taxi. De bevalling bleek achteraf hier al te zijn begonnen.

 

Puffen in de taxi

Onderweg in de taxi kletste ik honderd uit met de chauffeur, om de twee minuten zo onopvallend mogelijk iets wat leek op menstruatiekramp wegpuffend en mijn zweetsnor verbergend. Ik zag zijn blik even naar mijn buik glijden toen ik hem vertelde dat ik al bijna 42 weken zwanger was.

Bij het afzetten voor de ingang van het ziekenhuis bleven mijn ouders nog even gezellig lullen met de chauffeur terwijl ik erbij stond en (achteraf blijkbaar) mijn weeën stond weg te puffen. “Nou, ik ga naar binnen hoor, volgens mij ben ik aan het bevallen!”. “Ja schat, sorry, we gaan.”

14:30 uur: selfie vanuit de stijgbeugels

Gelukkig maar, want eenmaal met mijn benen in de stijgbeugels, om 14:30 uur, bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben. “We gaan je vliezen breken, je gaat vandaag bevallen.”. Nog even een selfie gemaakt voor Snapchat (het resultaat daarvan zie je helemaal bovenaan dit artikel) en vervolgens Maarten gesproken die vanuit Hoorn toch maar (God zij dank) onderweg was naar Amersfoort zonder mijn bericht af te wachten. Vanaf dat moment werd alles heftig en snel.

 

Aan de CTG-scan.
Aan de CTG-scan.

 

Omdat de weeën bij 4 cm al zo heftig zijn en vaak komen en mijn verwachting dat als ik een paar cm verder ben de pijn niet te harden zal zijn, eis ik, volledig anti-pijnstilling, tòch per direct verdoving. “Zet (ik vloekte er nog net niet bij) NU die spuit in mijn reet!”. Deze is er uiteindelijk nooit gekomen, omdat de anesthesist nog even met een andere bevallende bezig was en eer zij tijd voor mij zou hebben, verwacht werd dat tegen de tijd de verdoving zou werken ik al bevallen zou zijn. Een fijn vooruitzicht, dacht ik zo. Iets minder fijn was dat de reden dat de spuit er nooit is gekomen tevens Jim’s toestand tijdens de bevalling was.

Weeënremmers

In no-time, namelijk hooguit 5 uurtjes, zat ik op de 10 cm ontsluiting. Zowel ik als Jim hadden nauwelijks tijd om even bij te komen van de weeën. Dat had zijn weerslag op Jim’s hartslag; die daalde al bij 4 cm ontsluiting bij elke wee sterk en hoe verder de ontsluiting, hoe langer het duurde voordat zijn hartslag weer wat op pijl was. Ik kreeg een aantal keer weeënremmers die een half uur zouden moeten werken, maar na 5-10 minuten deden ze al niks meer voor me.

Vanillevla en Zweedse gehaktballetjes

 

Op dat moment wil je die vanillevla en Zweedse gehaktballetjes wel achterin hun strot douwen, maar ja, je bent zo met wegpuffen bezig, dat je daar helaas gewoon even geen tijd voor hebt.

 

De weeën waren behoorlijk heftig. Volgens mijn lieftallige partner leek ik daardoor af en toe net op dat meisje uit The Exorcist. Wederom god zij dank dat ik weinig mee kreeg van het effect van mijn weeën op Jim’s hartslag, anders had ik misschien alleen maar in paniek geraakt.

Wat ik duidelijker mee kreeg was toen vriendlief aan mijn bed Zweedse balletjes en vervolgens mijn moeder gele vanillevla naar binnen werkte. Op dat moment wil je die vanillevla en Zweedse gehaktballetjes wel achterin hun strot douwen, maar ja, je bent zo met wegpuffen bezig, dat je daar helaas gewoon even geen tijd voor hebt.

17:30 uur: rekenen tussen de weeën door

Op een gegeven moment ben ik op de klok gaan kijken. Half 6, 7 cm ontsluiting. Tussen de weeën door probeer ik een rekensommetje te maken: dan zou ik om half 9 toch 10 cm ontsluiting moeten hebben en mogen persen. Zo ga je dus denken als je het een beetje hebt gehad met die vervelende weeën.

Had ik even geluk dat ik om half 8 al op de 10 zat! Helaas: omdat Jim’s hartslag al bij 4 cm ontsluiting en tevens al zo sterk op mijn weeën reageerde, moest ik nog even wachten voordat ik mocht gaan meepersen. Verdorie, verdorie! Omdat mijn moeder van die fijne kolenscheppen heeft en Maarten ambtenarenhandjes, heb ik toen vooral mijn moeders hand een poosje flink fijngeknepen.

19:41 uur: het dubbele whoppereffect

 

Heb je wel eens een dubbele whopper in 1x in je mond proberen te proppen? Lukte dat? Nee hè, want dan ben je dus bang dat je mondhoeken uitscheuren.

 

En toen was het moment daar: ik mocht persen! Maar … hij moest er dan wel in 1 pers uit. Doen we even. Dacht ik … holy moly! Een kind door je baarkanaal duwen is 1 ding (dit viel mij overigens heel erg mee: de weeën vond ik vervelender), maar heb je wel eens een dubbele whopper in 1x in je mond proberen te proppen? Lukte dat? Nee hè, want dan ben je dus bang dat je mondhoeken uitscheuren. 

Heb je wel eens een ballon zover opgeblazen dat je twijfelde of je er nog een zuchtje bij kon geven, of dat hij daardoor zou gaan knappen? Nou, zo voelt het dus om je kind het laatste stukje naar buiten te duwen. Dat gaat dus heel erg tegen je natuur in. Alsof je met je vinger richting je oog prikt, maar je oog niet dicht mag doen. Gaat ook tegen je natuur in.

Pers 1

 

“Je moèt hem er nu in een laatste perswee uit krijgen!”.

 

De eerste keer meepersen met de perswee kon ik helaas niet afmaken, in die zin dat ik zo lang door kon persen dat ik in 1 keer Jim eruit gepoept kreeg. Misschien een beetje gemakzucht (“het kan toch ook wel met een 2e, 3e, 4e keer persen?”), misschien een beetje angst voor het knappende ballon-dubbele whoppereffect. De gynaecologe die de bevalling deed werd nu streng: “je moèt hem er nu in een laatste perswee uit krijgen!”.

 

Mijn adem was inmiddels op, ik voelde een ader in mijn hoofd opzwellen, dacht dat ik niet meer kon, tot ik de assistente “hij heeft blond haar!” hoorde roepen.

 

Pers 2

 

Had ik zojuist in 4 minuten een hele baby door mijn baarkanaal naar buiten geduwd?!

 

Nu pas werd het me duidelijk dat het om één of andere reden toch wel menens was. Dus perste ik zo hard als ik kon met de volgende wee mee. Mijn adem was inmiddels op, ik voelde een ader in mijn hoofd opzwellen, dacht dat ik niet meer kon, tot ik de assistente “hij heeft blond haar!” hoorde roepen.

“Is hij al zo ver?!, dacht ik bij mezelf, en zonder extra adem te halen perste ik nog even door. Het werd licht in mijn hoofd en de druk achter mijn ogen nam toe. Gelukkig: voor ik het wist glibberde een klein, verwrongen, rimpelig, plakkerig mannetje mijn buik op. Had ik zojuist in 4 minuten een hele baby door mijn baarkanaal naar buiten geduwd?!

Daar ben je dan

Jim werd op mijn borst gelegd. “Daar ben je dan, kleintje!”. Papa riep zijn naam, waarop Jim zijn hoofdje optilde en richting zijn stem draaide. Vervolgens kruipt Jim, zo pasgeboren (lees: verwrongen en verrimpeld) als hij was, richting mijn borst en help ik hem met aanhappen. Papa knipt zijn navelstreng door (ik heb niet gekeken hoor, iek!) en de placenta wordt al snel, zonder nawee, ‘geboren’ (alweer niet gekeken).

 

Kort na de bevalling, met nog energie voor 10. Zelf dacht ik dat ik er op dat moment nog zeer appetijtelijk uit zag.
Kort na de bevalling, met nog energie voor 10. Zelf dacht ik dat ik er op dat moment nog zeer appetijtelijk uit zag.

 

Om 12.30 uur die middag was ik nog bezig het huis op te ruimen voor de bezichtiging en had ik nog totaal geen voortekenen die duidden op een op handen zijnde bevalling en om 19:45 uur lig ik, in mijn kekke jurkje en met netjes gelakte teennagels, met een compleet en gezond knulletje aan mijn borst.

 

Duidelijk de enorme grote teen van papa. (c) Minke Kroeze
Duidelijk de enorme grote teen van papa. (c) Minke Kroeze

 

Alles is compleet! (c) Minke Kroeze
Alles is compleet! (c) Minke Kroeze

 

We zijn een gezinnetje! (c) Minke Kroeze
We zijn een gezinnetje! (c) Minke Kroeze

 

Het eerste publiek na de bevalling!
Het eerste publiek na de bevalling: links mijn partner, rechts mijn schoonzus en broer (die laatste dacht dat mijn moeder een grap maakte toen ze hem feliciteerde dat hij oom was geworden).

 

(c) Minke Kroeze
(c) Minke Kroeze

 

Opa met zijn 1e kleinzoon. (c) Minke Kroeze
Opa met zijn 1e kleinzoon. (c) Minke Kroeze

 

Onze miniman nadat de kreukels er een beetje uit zijn getrokken.
Onze miniman nadat de kreukels er een beetje uit waren getrokken.

 

De bezichtiging ging de volgende dag overigens gewoon door en mijn mondhoeken zijn niet uitgescheurd.

 

Q: Heb jij een bijzonder bevallingsverhaal? Vertel, vertel (laat je reactie hieronder achter)!

 

Volg me op Instagram | Twitter | Facebook | YouTube | BlogLovin‘ | Pinterest | Abonneer

About Angela

Angela
Hoi! Ik ben Angela; meisje-van-30-en-nog-iets, vrouw van, mama van een dreumesjongen en een nu ECHTE #fitchick. Model, diginerd, foto- & filmhobbyist. Van origine MSc in Communicatie gespecialiseerd in gezondheidsvoorlichting. 'Great' staat niet voor schoonheidsidealen, maar voor alles waartoe ons oprecht prachtige lijf en mind in staat zijn. Op deze blog schrijf ik over alles wat ik het delen waard vind. Ga je gang en kijk lekker rond. Aarzel niet om jouw mening of reactie te delen onder mijn blogs; vind ik alleen maar leuk!

Check Also

9 months of pregnancy baby bump

Ode To Baby J. / 42 Weeks Baby Bump

For 41 weeks and five days I wobbled around with a bump. Or at least: a bump that grew bigger every week. It's strange carrying a baby in your belly. I'd be happy to tell you what it felt like for me.

3 reacties

  1. Heel mooi omschreven. Ik heb echt genoten van dit verhaal.
    Ondanks dat lijkt het me wel het meeste enge dat er is! Bevallen!
    Simone recently posted…10 tips van je ouders die je nooit mag vergetenMy Profile

  2. Oh wauw, wat een mooi, snel, humoristisch beschreven, eerlijk (vooral door de foto’s!) en bijzonder bevallignsverhaal. Mijn ‘bijzondere’ bevallingen waren beiden gepland: keizersnede omdat de dames in stuit lagen.
    Gwen recently posted…Olivia’s Netflix favorietenMy Profile

  3. Jeetje wat is dat nog snel gegaan! Compleet het tegenovergestelde van mijn bevalling. Ik heb drie dagen weeën gehad die niet doorzetten tot het laatst toe, moest dus aan de weeopwekkers. Uiteindelijk, zonder voorgaande dagen meegeteld 19(!) uur over gedaan. Bij Jesse ging zijn hartslag onwijs omhoog. Gelukkig is alles vanaf het begin goed gegaan. Jim is een mooi ventje!:-)
    Milou recently posted…Even voorstellen – Gastblogger ManoukMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge