publicatie-trouw-modellen-pesten-werkt-alleen-maar-averechts

TROUW: “Modellen Pesten Werkt Alleen Maar Averechts”

Goede werk- en gezondheidsomstandigheden van modellen. Dat is waar Eline en ik ons hard voor maken. We spraken onze twijfels uit over de BMI-ban voor modellen in een artikel in TROUW. Het artikel kun je hier lezen.

Al geruime tijd maken Eline (ex-model en alumna vrouwenstudies) en ik (model en gezondheidsvoorlichter) ons hard voor bescherming van modellen. Eline richt zich hierbij op arbeidsomstandigheden, terwijl ik mij richt op de fysieke en mentale gezondheid van modellen. Zodoende zijn wij nauw betrokken bij de ontwikkelingen die zich op dit gebied afspelen, zoals op dit moment de invoer van de BMI-ban voor modellen in Frankrijk.

Lees het artikel

Eline en ik hebben onze twijfels bij de doeltreffendheid van deze ban. We reageerden afgelopen zaterdag 11 april middels een artikel voor dagblad TROUW om uit te leggen waarom. Je vindt het artikel op pagina 27 van TROUW De Verdieping, in de opiniekatern.

Heb je geen abonnement op TROUW of is deze uitgave van de krant niet meer verkrijgbaar? Je kunt het artikel lezen door op deze link te klikken. Het artikel opent dan als pdf.

Krantenartikel Trouw 11-04 (1)

Vraag

Wat vind jij van onze reactie op de BMI-ban voor modellen?

Tip

Volg me op Instagram Twitter Facebook YouTube Bloglovin

About Angela

Angela
Hoi! Ik ben Angela; meisje-van-30-en-nog-iets, vrouw van, mama van een dreumesjongen en een nu ECHTE #fitchick. Model, diginerd, foto- & filmhobbyist. Van origine MSc in Communicatie gespecialiseerd in gezondheidsvoorlichting. 'Great' staat niet voor schoonheidsidealen, maar voor alles waartoe ons oprecht prachtige lijf en mind in staat zijn. Op deze blog schrijf ik over alles wat ik het delen waard vind. Ga je gang en kijk lekker rond. Aarzel niet om jouw mening of reactie te delen onder mijn blogs; vind ik alleen maar leuk!

3 reacties

  1. Beste Angela en Eline,

    Ten eerste mijn complimenten dat jullie tijd en aandacht besteden aan dit onderwerp. Het is duidelijk een moeilijk dilemma en ik ben bang dat het niet gauw is opgelost. Ik, als medisch deskundig én ervaringsdeskundige, zou graag een paar dingen willen toevoegen aan het artikel.

    Ik heb zelf een eetstoornis gehad en kan uit eerste hand vertellen wat voor impact de beelden in de media kunnen hebben. Het is zeker waar dat dunne modellen op de catwalk niet de oorzaak zijn van eetstoornissen, want het is altijd een samenspel van veel verschillende factoren (genetische belasting, persoonlijkheid, sociale ontwikkeling, persoonlijke omstandigheden, lijngedrag, etc). Toch moeten we ook toegeven dat de overvloed van erg magere modellen op de catwalk en in magazines niet veel goeds doet voor personen die gevoelig zijn voor het ontwikkelen van eetgestoord gedrag of stoornissen in de lichaamsbeleving. En voor personen die al kampen met een eetstoornis kan het een reden zijn om vast te blijven zitten in bepaalde ideeën en ‘getriggerd’ te worden. Dit is ook iets wat jullie aanstippen in het artikel en waar volgens mij grote nadruk op moet liggen.

    Ik vind dit zonde, want mode zou iets moeten zijn waar van genoten kan worden. Maar voor een deel van de bevolking is het nu een pijnpunt, omdat er (nog steeds) een eenzijdig beeld van het vrouwelijke lichaam wordt geportretteerd. Ik heb niets tegen slanke modellen; plus-size hoeft van mij niet. Ik begrijp dat modellen een ideaal uiterlijk moeten hebben, daarvoor zijn zij model! En daar ligt denk ik het probleem: het hebben van duidelijk ondergewicht wordt in (een groot deel van) de modewereld nog vaak gezien als ideaal! Geen vrouwelijke rondingen, met uitstekende botten en een ongelukkig en vermoeid gezicht erboven. Dit zou veranderd moeten worden. Weg met die onmogelijke sample sizes, weg met die druk op modellen. Logisch dat de modellen steeds jonger worden en er soms niet ouder uitzien dan 13-14 jaar. Deze ‘gewenste’ lichaamsvorm is namelijk erg zeldzaam onder gezonde volwassen vrouwen, dus worden de pre-puberale meisjes opgetrommeld. Natuurlijk zijn er volwassen vrouwen met een ‘modellen lichaam’ als hun natuurlijke en gezonde bouw hebben. Helemaal prima en dit zijn ook prachtige vrouwen. Maar waarom moet deze ‘uitzondering’ de standaard zijn in de modewereld?

    Het hele ‘idee’ van een model is dat zij producten moet verkopen (bijvoorbeeld kleding). De potentiële klant moet kunnen denken: “wauw wat een prachtige en begerenswaardige vrouw; ik ga gauw ook product XYZ kopen!”. Hiervoor moet het model van een uitzonderlijke schoonheid zijn en inderdaad slank. Want slankheid is nou eenmaal mooi in deze maatschappij, daar ben ik het helemaal mee eens. Modellen hoeven geen doorsnede van de algemene bevolking te zijn, met een gemiddelde kledingmaat (iets wat je vaak leest). Nee, dat hoeft niet! Maar ik vind dat een uitgehongerd uiterlijk hier niet bij hoort.

    Ik denk dat modemerken en agentschappen (en modellen zelf) open moeten staan voor de boodschap waar het echt om gaat. Het instellen van de BMI-ban is een manier om deze boodschap door te duwen. Het kan zijn dat modellen met een natuurlijk laag BMI (again; zeldzaam) hierdoor een opdracht mislopen, maar ik denk (hoop) dat er ook een hoop ongezonde modellen hierdoor ‘gered’ worden. En vergeet niet: modellen met een BMI > 18 krijgen misschien weer extra werk! Dus: het gaat niet om BMI, het gaat om het veranderen van de eisen die worden gesteld aan een ‘ideaal’ lichaam en uiterlijk. Dit is een moeizaam en langzaam proces en ik denk dat er niets gaat veranderen zonder een stok achter de deur, zoals de BMI-ban. Natuurlijk zijn er minpunten te bedenken over deze ban (waar ik het niet altijd mee eens ben), maar het is een reflectie van het onderliggende probleem. In een ander artikel op deze site las ik het commentaar dat je met de BMI geen anorexia kan vaststellen. Inderdaad, met BMI alleen kan dit niet. De BMI-ban is ook niet bedoeld om modellen met anorexia te weren, maar om te dunne modellen te weren. Een model met een BMI van 22 kan net zo goed een eetstoornis hebben (hoewel strikt gezien geen anorexia) en daardoor ook gezondheidsproblemen hebben. Dus in die zin zegt BMI niet alles over gezondheid. We moeten er wel van doordrongen blijven dat een BMI < 18 meestal wel ongezond is en zowel duidelijke klachten kan geven als subtiele lichamelijke en geestelijke symptomen.

    Ik hoop gauw wat meer stralende en gezonde modellen te zien op de catwalk, maar gezien het verzet dat van verschillende kanten opkomt zie ik dit somber in. Ik kan nog lang doorschrijven over dit onderwerp en het is moeilijk voor mij om zo kort mogelijk mijn mening helder en genuanceerd te formuleren. Ik begrijp wat jullie proberen te zeggen met de artikel(en) en jullie schrijven niets wat niet waar is. Maar ik hoop dat ik hiermee over een paar puntjes een ander perspectief kan laten zien.

    • Angela Willemse

      Hi Vera, hartelijk dank voor je reactie! Fijn dat je inmiddels je eetstoornis achter je hebt kunnen laten.

      Ik heb met veel interesse je reactie gelezen en waardeer de tijd die je in het opschrijven van je toevoeging hebt gestoken. Ik zie dat we grotendeels op 1 lijn zitten. Zo schrijf je dat modellen in de media geen oorzaak zijn van eetstoornissen, maar wel een trigger kunnen zijn. Daar ben ik het mee eens. Ook ben ik het eens dat er weinig mensen zijn die kunnen genieten van ‘extreem magere modellen met uitstekende botten’. Gelukkig zie je dit dan ook niet veel in de media. Wanneer je dit soort beelden ziet, zijn het helaas vaak gephotoshopte beelden die worden gebruikt om een (negatief) beeld van modellen neer te zetten. Een ander voorbeeld is het beeld van de inmiddels (helaas) overleden anorexiapatiënte Isabella, die voor het merk Nolita éénmalig model stond. Zij was een eetstoornispatiënte en géén model. Daarnaast verschijnen er berichten in de media dat een model is overleden aan de gevolgen van anorexia. Het gaat dan vaak over een meisje dat weleens een shoot heeft gedaan. Dat is in mijn ogen niet direct een model, maar zorgt er wel voor dat professionele modellen weer in verband worden gebracht met anorexia en extreme magerzucht.

      Ik weet natuurlijk niet welk beeld jij zelf hebt bij modellen in de media, maar het zou kunnen dat je doordat je je aan ‘de andere kant’ bevindt dan waar wij modellen ons bevinden (midden in ‘het’ wereldje, waar wij de waarheid aanschouwen en niet de eenzijdige, stigmatiserende beelden die de media graag naar buiten brengt), een (mijns inziens) er bij jou een onjuist beeld is gecreëerd. Volgens mij is dat het hele punt, want ik denk eigenlijk dat we het heel erg met elkaar eens zijn!

      Waar ik het overigens niet mee eens ben is dat je schrijft dat de BMI-ban niet bedoeld is om het aantal eetstoornissen onder modellen te verminderen. Marisol Tourain heeft namelijk wel degelijk aangegeven dat ze door middel van de BMI-ban het aantal modellen met anorexia hoopt te verminderen. De titel “Modellen pesten werkt alleen maar averechts” slaat hier dan ook op. Je moet begrijpen dat Eline en ik met dit artikel opkomen voor de vrijheid om dit beroep uit te kunnen voeren, waarbij we andere opties aandragen voor de (noodzakelijke) bescherming van modellen.

      Eisen die worden gesteld aan een lichaam van een model is helaas iets heel moeilijks om voor elkaar te krijgen. De modellen en agentschappen hebben hier helaas ook geen invloed op. Er zou begonnen moeten worden bij de ontwerpers. Maar gaat dit werken? Kun je hen regels omtrent de creatieve uitvoer van hun beroep opleggen? Het zal zonder meer veel weerstand opleveren.

      Wat je schrijft over BMI en gezondheid: in welke medische hoek ben je deskundig als ik vragen mag? Ik gaf in het artikel aan dat een te laag BMI inderdaad kan duiden op een slechte gezondheid, ook zonder dat een persoon dat door heeft. Nu is het wel zo dat modellen er in het algemeen niet ver onder zitten en ook nog jong zijn. Dat schept wellicht ook al een ander beeld.

      Nogmaals bedankt voor je reactie. Ook voor mij geldt dat ik met mijn reactie wederzijds begrip en verheldering probeer te scheppen.
      Angela Willemse recently posted…(Nederlands) TROUW: “Modellen Pesten Werkt Alleen Maar Averechts”My Profile

      • Beste Angela,

        Vanochtend stond er een interessant artikel in NRC next (pagina 2) over de stelling “BMI zegt niets over gezondheid”. Een leuke aanvulling op deze discussie. Ik ben van mening dat een BMI < 18,5 vaker bepaalde gezondheidsproblemen met zich meebrengt dan een BMI binnen de normale waarden. Per individu bekeken kan het inderdaad dus zijn dat een persoon met ondergewicht gezond is. Net als een persoon met overgewicht ook gezond kan zijn. Het hebben van veel spieren kan een hoger BMI geven, terwijl dit heel gezond kan zijn. Maar dit positieve argument (over verhouding tussen spier en vet) kan ik niet goed koppelen aan een lager BMI (in ieder geval voor vrouwen!). Het nastreven van veel spiermassa met een laag vetpercentage bij het (ook nog) hebben van een laag BMI kan snel schadelijk zijn (verlies van menstruatie). En juist zo min mogelijk spieren (dus een lager BMI) lijkt mij ook niet gezond. Ik vind dat de BMI goed gebruikt kan worden als grove inschatting voor het risico op bepaalde gezondheidsproblemen, mits er natuurlijk vervolgens gekeken wordt naar het individu. Voor personen onder de 18 jaar moet je de BMI-waarden inderdaad aanpassen of een groeicurve gebruiken.

        Als ik het heb over modellen, heb ik niet de campagne van Nolita in mijn hoofd. Met ‘uitstekende botten’ bedoel ik ook niet een volledig zichtbare ribbenkast (want dit wordt tegenwoordig ook weg gephotoshopt, bijv. Vogue Italia 2012). Ik zie de advertenties en editorials in tijdschriften, de modellen op de catwalk van grote merken, de ‘street style’ foto’s, etc. Ik zie dat, vooral in de ‘high fashion’, de magerte overheerst en ik zie de invloed van photoshop. Ik zie gelukkig ook dat er mondjesmaat meer diversiteit wordt geaccepteerd, dus hier ben ik blij mee.

        Om jouw vraag te beantwoorden: ik heb geneeskunde gestudeerd en ben momenteel werkzaam in een psychiatrische instelling. Gezien mijn medische achtergrond heb ik een goed oog voor gezond versus niet-gezond en bij het zien van sommige modellen slaat de schrik mij om het hart. Ondanks de al jarenlange protesten is er nog steeds weinig veranderd, omdat er binnen de modewereld wordt vastgehouden aan een soort traditie. Er is sinds een paar jaar een verschuiving naar een wat meer sportief en ‘afgetraind’ uiterlijk, maar dit zie ik als een net zo kwalijke zaak. Het (te) lage vetpercentage en het intensieve sporten brengt de modellen net zo zeer in gevaar (zie 1e alinea).

        In het artikel (NRC) werd ook het punt beschreven wat ik duidelijk probeer te maken. De BMI- ban kan hopelijk positief uitpakken voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid van modellen zelf, maar mij gaat het daarnaast ook om de voorbeeldfunctie die modellen tegenwoordig hebben. ‘Model zijn’ met alle glamour, rijkdom, aandacht en bewondering die ermee gepaard gaat, is iets wat veel (jonge) vrouwen nastreven. Modellen zijn tegenwoordig stijliconen en rolmodellen. Hun namen zijn net zo bekend als de merken waarvoor zij werken. Het internet en de bladen staan vol met tips om net zo te worden supermodel XYZ; inclusief soms belachelijke ‘tips’, eetschema’s en workouts. Dit vind ik zorgelijk, omdat ik weet hoe je hierin verstrikt kan raken.

        Zoals jij ook schrijft, het zijn eisen die in eerste instantie door de industrie worden opgelegd. Zij maken de ‘sample sizes’ en verwachten dat de modellen hierin passen. Het zou zeker helpen als hier verandering in komt, maar dit blijft tot nu toe uit. Ik begrijp het ergens ook wel. De modellen die zo prachtig in de kleine maatjes passen staan tegelijkertijd als ‘stijlicoon’ in de magazines. Het is een soort zichzelf in stand houdende cirkel: door als model erg dun te zijn pas je in de ‘vereiste’ maten, krijg je meer werk, word je bekender/beroemd, meer merken willen jou hebben en zij houden dus hun maten klein. Deze cirkel is nauwelijks te onderbreken! Het lijkt mij voor modellen ook erg lastig om hiermee om te gaan en ik begrijp het verzet. Als mijn salaris ervan afhing zou ik ook oppassen. En dit maakt het ook zo triest.

        (ps. mijn excuses voor de lange verhalen, maar deze kwestie heeft nou eenmaal veel verschillende kanten. En zelfs nu is nog veel onbesproken gebleven! Ik schrijf het met plezier, dat is zeker. )

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge