Inmiddels ben ik alweer 27,5 week zwanger. Het is vreselijk leuk om mijn buik te zien bewegen bij aanraking en de schopjes te voelen als papa kinderliedjes door mijn buik zingt. Je begrijpt: we zijn al aardig gehecht aan onze kleine man. Die hechting is echter zeker niet altijd het geval geweest. Daarover vertel ik je in dit artikel graag meer. Wellicht is het herkenbaar voor jou. Zo niet, dan heb ik mijn ervaring toch mooi van me af kunnen schrijven 🙂

Zorgen om val

Wanneer je net zwanger bent, moet je wachten tot week 8 (en soms zelfs week 12) tot je de eerste echo krijgt. De echo bij 8 weken was voor ons het eerste fysieke contact dat wij met een professional hadden rondom mijn zwangerschap; enerzijds een erg spannend moment voor ons. Te meer omdat ik net daarvoor met een [tooltip text=”weighted barbell” gravity=”s”]Een ‘weighted barbell’ is een fitnessattribuut bestaande uit een stang met daaraan gewichten in de vorm van schijven.[/tooltip]  in mijn nek plat op mijn kont ben gevallen. Daarover vertelde ik je in dit artikel al meer. Ik maakte me daarom zorgen of er niets met mijn (zoals ik de kleine destijds nog noemde) vrucht was gebeurd. 

Mentaal niet zwanger

Daarnaast moest ik nog erg wennen aan het idee om zwanger te zijn. Ik voel me vaak nog zo’n meisje en geen vrouw of volwassene; voor mijn gevoel klopte het daarom helemaal niet dat ik zwanger zou zijn. Het was dan ook een gekke gewaarwording om bij een echobureau binnen te lopen en geconfronteerd te worden met waar ik op dat moment ook toe behoorde: zwangere vrouwen. Lichamelijk voelde ik me nog helemaal niet zwanger, laat staan mentaal.

Lichamelijk voelde ik me nog helemaal niet zwanger, laat staan mentaal.

Nuchter

Anderzijds stonden we op dat moment nog erg nuchter in deze prille zwangerschap. Dit was vooral omdat we er heel erg rekening mee hielden dat we op dit moment nog niet veel garanties hadden wat betreft de levensvatbaarheid van de vrucht. Zo wisten we dat er een kans was dat er bij een eerste echo geen hartslag waargenomen wordt of dat er sprake kan zijn van een [tooltip text=”windei” gravity=”s”]Een windei is een embryo in een vruchtzakje dat al vroeg in de zwangerschap is gestopt met (verder) ontwikkelen.[/tooltip]. Ook hadden we begrepen dat veel stellen eerst te maken krijgen met een niet-succesvolle prille zwangerschap, alvorens er sprake is van een succesvolle zwangerschap.

Zodoende hielden we er al een beetje rekening mee dat ‘de eerste keer raak’ mogelijk niet stand zou houden. Mocht er geen hartslag waargenomen worden, dan zouden we daar goed op voorbereid zijn en nuchter op reageren. We stapten lichtvoetig en goedgemutst het echobureau binnen.

Mocht er geen hartslag waargenomen worden, dan zouden we daar goed op voorbereid zijn en nuchter op reageren.

Babycadeau’s afslaan

We waren aan de vroege kant voor onze echoafspraak. De echoscopiste stuurde ons daarom even de Prénatal in (ons echobureau zit in een flagshipstore van Prénatal) om even lekker rond te kijken om de tijd te doden. Daar had ik echter totaal geen zin in; ik was er immers mentaal nog helemaal niet erop ingesteld dat ik zwanger was en ik ben nu niet het type dat in katzwijm valt bij het zien van een romper.

Enthousiaste reacties op onze zwangerschap temperde ik onder het mom van ‘eerst maar eens zien’. 

Daarnaast was ik me er zoals ik al schreef erg van bewust dat het nog maar de vraag was of er überhaupt een hartslag waargenomen zou worden. Babycadeautjes van naasten heb ik rond die periode om die reden dan ook afgeslagen en enthousiaste reacties op onze zwangerschap temperde ik onder het mom van ‘eerst maar eens zien’. 

Snikkend tussen de kinderwagens door

We zijn daarom maar gewoon op een stoeltje in de wachtkamer gaan zitten. Slim gedaan van Prénatal: vanaf ons stoeltje hadden we van bovenaf een excellent uitzicht op winkelende zwangeren in haar zaak. Sterker nog: om in de wachtruimte te komen, moet je de Prénatal door. Ik stelde me voor hoe het zou zijn als je bij je eerste echoafspraak te horen krijgt dat je kind geen teken van leven vertoont. Zouden er vaak vrouwen snikkend hun weg tussen de kinderwagens, wipstoeltjes en schattige babypakjes door de weg terug naar de auto vinden?

Kwetsbaar

Ik werd in mijn gedachten onderbroken toen de deur open vloog en de echoscopiste ons met een brede lach binnen riep. We namen plaats aan haar bureau om wat gegevens door te nemen. Hoewel de echoscopiste niets bijzonders vroeg, voelde ik – nuchtere meid – me ineens heel kwetsbaar worden. Die nuchterheid leek me ineens in de steek te laten.

Galopperende paarden

Nog voordat dat opviel mocht ik op de behandeltafel gaan liggen en gingen de lichten uit. Gelukkig! Een klodder ijskoude gel op mijn buik en een zoekend echoapparaat. En ja hoor, nagenoeg zodra het apparaatje mijn buik beroerde hoorden we een hartslag als ware het een kudde voorbijgalopperende paarden. 

Nagenoeg zodra het apparaatje mijn buik beroerde hoorden we een hartslag als ware het een kudde voorbijgalopperende paarden. 

Panda-ogen en lachstuip

Ik weet niet hoe dat zit met Maarten, maar toen hij mij daarop met panda-ogen en als een Miss World die net haar kroontje in ontvangst heeft genomen met wapperende handjes “dit vind ik wel heftig hoor! Dit vind ik wel heftig!” zag roepen, kreeg hij spontaan een lachstuip. Vermoedelijk had ook meneer wel wat last van verminderde nuchterheid. Een aai over mijn bol en onze duimpjes omhoog; het kindje leeft! Buiten kijf staat in ieder geval dat we ons toch eigenlijk behoorlijk opgelucht voelden. Met een big smile verlieten we de echokamer.

Een aai over mijn bol en onze duimpjes omhoog; het kindje leeft!

Enthousiast over mijn zwangerschap

Op de terugweg door de winkel kon ik het niet laten om vanuit mijn ooghoeken naar de kinderwagens te kijken. In de daarop volgende weken veranderde het praten over ‘de vrucht’ in praten over ‘ons kindje’, maar het zou nog tot de 17e week duren voordat ik babycadeautjes zou accepteren. 

lief vriendje

chitchat en nieuwtje

Foto’s die we namen vlak na de 8-wekenecho na het filmen van onze announcement. Enousiasme spat eraf, toch?!

Al enige tijd noemen we de kleine zelfs bij zijn naam, heeft hij tot zijn 2e levensjaar een garderobe en praat ik enthousiast over mijn zwangerschap. We genieten samen van de interactie die we met de kleine hebben en kunnen niet wachten tot we hem in onze armen kunnen sluiten. Met het hechten zit het dus inmiddels wel meer dan goed!

Herken jij jezelf in de manier waarop ik vroeg in mijn zwangerschap tegenover mijn zwangerschap stond? Of ging jij al snel ‘all the way’ en dook je direct volledig in je zwangerschap? Mocht je ooit zwanger (willen) worden, hoe denk je dan dat je in je prille zwangerschap zult staan, of hoe zou je het willen?

Volg me op Instagram | Twitter | Facebook | YouTube | BlogLovin‘ | Pinterest | Nieuwsbrief

Angela

Over auteur

Hoi! Ik ben Angela; meisje-van-30-en-nog-iets, vrouw van, mama van een dreumesjongen en een nu ECHTE #fitchick. Model, diginerd, foto- & filmhobbyist. Van origine MSc in Communicatie gespecialiseerd in gezondheidsvoorlichting.

'Great' staat niet voor schoonheidsidealen, maar voor alles waartoe ons oprecht prachtige lijf en mind in staat zijn.

Op deze blog schrijf ik over alles wat ik het delen waard vind. Ga je gang en kijk lekker rond. Aarzel niet om jouw mening of reactie te delen onder mijn blogs; vind ik alleen maar leuk!

Lees ook: